તનેજ જીવે એ અભ્યર્થના

તું લાગણીનું લીલુંછમ ઝરણ

હું શુષ્ક ઉજ્જડ રેતાળ રણ

ભુલવામાં વીતશે જીંદગી

યાદ રાખવાની ખોટી મથામણ

મારા શબ્દોનું શું કામ પડ્યું

લે મનેજ મુકી દે અવતરણ

જીંદગી એજ ઢાંચામાં ઢળશે

રહેશે આવકાર ને આમંત્રણ

તું તનેજ જીવે એ અભ્યર્થના

મહોરા પહેરી બેઠા દરેક જણ